Archivos Mensuales: noviembre 2012

COMEZA A SEMANA DA VISIBILIDADE LGTB DE A CORUÑA

ImageImageImage

O GRUPO FEDERAL LGTB DO PSOE REUNESE CUNHA DELEGACIÓN DO PARTIDO LABORISTA IRLANDÉS

Estimade*s compañer*s quería informarvos que  tivo lugar unha reunión cunha delegación do Partido Laborista irlandés que quería coñecer o funcionamento do Grupo LGTB do PSOE, esta reunión prodúcese por iniciativa de varios membros do Comité Internacional do partido (órgano dependente do Comité Executivo Nacional) nela tratáronse as politicas en materia LGTB tanto do PSOE como do Partido Laborista irlandés asi como unha posta en comun das realidades en materia LGTB de Irlanda e España. Por parte do Partido Laborista irlandés asistiu:

· Marty Ou’PREY
Cadro interno do Partido Laborista responsable de temas de mocidade e participación.

· Bernard CANTILLON
Presidente da sección «Labour Equality», que engloba cuestións de xénero, LGTB e interculturais.

· Ciaran LYNG
Membro das Mocidades Laboristas, e relacionado co sector sindical.

· Deirdre HOSFORD (persoa de contacto)
Membro da executiva da sección «Labour Intercultural», acaba de deixar de ser membro da executiva das Mocidades Laboristas. Asistente parlamentaria de Dominic Hannigan.

Por parte do Grupo LGTB do PSOE

· Jose Vicente Monleón Lagoa
Coordinador Federal do Grupo LGTB do PSOE

· Jorge Escobar

Membro do Grupo Federal LGTB do PSOE

· Ignacio Elpidio

Colaborador do Grupo Federal LGTB do PSOE

XA ESTÁ BEN… ( SOBRE A INSOPORTABLE HOMOFOBIA DA IGREXA)

Imagen

Xa está ben de que a Igrexa opine de todo e sobre todo sen poder defendernos.

Xa está ben de que estean continua e machaconamente en contra dos dereitos do colectivo LGTB.

Xa está ben de que teña que haber un cura ou un bispo en toda cerimonia pública. Sexa por un acto de terrorismo, un enterro, un matrimonio… 

Xa está ben de que os Gobernos, durante a cerimonia de xúraa do cargo, xuren ou prometan a Constitución diante dunha Biblia ou ante un Cristo. Os políticos a fidelidade débennola aos cidadáns, non a unha relixión que debería ser un asunto privado.

Xa está ben de que lles pareza mal que nos casemos e contraditoriamente acúsennos de promiscuos e viciosos.

Xa está ben de aguantar as súas insidias e os seus insultos.

Xa está ben de ver o moito que lles interesa o sexo -sobre todo o noso- máis que ningún outro problema dos que ten hoxe día a nosa sociedade: a corrupción política, o paro, os desafiuzamentos, a cobiza imparable dos bancos…

Xa está ben de soportar as súas homilías homófobas retransmitidas pola Televisión pública.

Xa está ben de ter que ver que debaixo das súas boas palabras esconden todo tipo de delitos, con absoluta impunidade, e sen que a maior parte das veces acaben nos Tribunais de xustiza.

Xa está ben de que en todo o mundo non cesen de denunciar á Igrexa por casos de pederastia e con todo aquí apenas existen denuncias Quen o está impedindo?

Xa está ben de que a Igrexa expulse a sacerdotes homosexuais, pero non a sacerdotes heterosexuais e practicantes activos de sexo Por que esta discriminación?

Xa está ben deste clima de intolerancia que propagan cos seus discursos incendiarios nos que nós -homosexuais, lesbianas e transexuais- somos as súas vítimas propiciatorias

Xa está ben de ver que a Igrexa non denuncia aos bancos que botan á xente das súas casas e que nunca se poña ao lado dos débiles -como din facer- senón que pola contra sempre están ao lado do vencedor e do poderoso

Xa está ben de que reciban dez mil millóns de euros que saen dos nosos impostos e que ese diñeiro non teña ningún control por parte do Estado nin ningún tipo de fiscalidade

Xa está ben de que a Igrexa estea exenta de pagar o Imposto de Bens Inmobles (IBI)

Xa está ben de que a Igrexa teña o dereito a inmatricular (rexistrar ao seu nome) calquera inmoble que non teña propietario e que dese modo apoderouse de miles de edificios e terreos repartidos por todo o país.

Xa está ben de ver como acumulan cada vez máis e máis riquezas. Non hai máis que visitar os Museos vaticanos para entender de que estou falando.

Gustaríame ver algún día todas as Igrexas convertidas en centros culturais e sociais, en activos espazos de participación e encontro cidadán en lugar de ser o que son hoxe en día: cemiterios de dinosauros e fermosos lugares mortos que só serven para que a Igrexa, cos nosos impostos, faga proselitismo contra nós, pero non só contra nós senón tamén contra o dereito á igualdade das mulleres (que eles non recoñecen na súa institución), contra o dereito ao aborto, contra o dereito ao goce dunha sexualidade non reprodutiva e contra tantos e tantos dereitos polos que loitamos xeración tras xeración…

Xa está ben de ter que asistir en silencio aos seus sermóns infestados de mensaxes de odio, mentres que se manteñen indiferentes aos problemas reais das persoas… a Igrexa parece hoxe máis que nunca un lonxevo residuo do pasado e un legado herdado do vello Imperio romano.

Pablo Peinado

O grupo LGTB ¨7Cores¨ carga contra o goberno local polas trabas e recortes que dificultan a igualdade

Mauricio Álvarez asume a coordinación do grupo con ganas de redobrar esforzos fronte ás dificultades do goberno municipal.

Fito Ferreiro centra a súa actividade na coordinación do grupo a nivel de Galicia

Imagen

A Coruña, 15 de novembro de 2012

O grupo LGTB dos socialistas de Galicia «7Cores» presentou ao seu novo responsable, Mauricio Álvarez, á vez que o novo coordinador do grupo a nivel galego, Fito Ferreiro, criticou a política de invisibilidad que está practicando o goberno de Negreira.

Fito Ferreiro explicou que logo de cinco anos, era o momento de facer un cambio na coordinación no grupo da Coruña: «foi unha etapa na que foi moi fácil traballar. Conseguimos sacar do armario o mundo LGTB na nosa cidade, puxemos os temas LGTB na axenda da política na Coruña. E conseguimos que estas políticas mantéñanse no tempo, que non fosen un feito puntual. Aínda que é certo que nesta última etapa o goberno municipal actual estase intentando invisibilizar o traballo realizado durante os catro anos anteriores. Quérennos volver meter no armario. Pero non imos permitilo».

Fito Ferreiro explicou que fai cinco anos empezouse a traballar como grupo de participación LGTB dentro da Agrupación Socialista da Coruña, sendo o primeiro grupo LGTB que se creou en Galicia. Logo creouse o Grupo Galego, os de Ourense, Vigo, Santiago: ¨Agora estamos traballando en pór en marcha os de Lugo, Ferrol e Vilagarcía. Os grupos LGTB do PSOE traballan para conseguir a normalización e mobilización do noso colectivo tanto dentro como fose do partido. Tamén traballamos conxuntamente cos colectivos da nosa comunidade para ser correa de transmisión entre as súas políticas e as políticas dos socialistas¨.

Así mesmo, aclarou que segue coa coordinación do grupo a nivel galego e ademais ten a responsabilidade dos «movementos sociais» dentro da executiva local socialista: ¨Creo que este era o momento de pechar unha etapa e que xente nova asuma esta responsabilidade. Mauricio milita no PSOE desde hai pouco, pero empezou no activismo a finais dos 90 en «Legais» na súa cidade natal, Vigo e foi fundador da Asociación pola Liberdade Afectivo Sexual da Coruña, A.L.A.S¨.

Pola súa banda, Mauricio Álvarez asumiu a coordinación de ¨7Cores¨ na Coruña co obxectivo de ¨seguir un traballo feito durante lestes anos por Fito Ferreiro e tentar na medida do posible que sega tendo un peso especifico e forte coma debe ser nuha cidade como é A Coruña¨.

Mauricio Álvarez lamentou que boa parte do traballo realizado nos últimos anos viuse enturbado ¨pola chegada do novo goberno municipal, que inda que mantivo moi boas maneiras, non se implicou verdadeiramente co traballo e trataron ós poucos de afundir ou acadado durante lestes anos, comezando coa festa do orgullo, que grazas a concellería de Cultura e Festas acadou un gran seguemento, pero perdendo ou seu carácter pola falta de apoios por parte doutras concellerías como Servizos Socias que ata ou de agora sempre puxera a nota revindicativa¨.

¨Neste evento fóronse eliminando todo tipo de charlas e coloquios, que en anos anteriores tingan un importante peso con tanta carga ou máis que outras actividades máis lúdico-festivas. Reducíronse as horas de traballo de face ou público dá mediadora, eliminando ou facendo perder forza vos diferentes actos que se viñan realizando na nosa cidade. Dende a chegada dá nova corporación municipal foise reducindo a partida destinada a labores LXTB, pasando de supoñer un 0,0135% dous orzamentos municipais ata ou actual 0,0075%. Ben sabemos que nos atopamos nunha época de crise, mais non por iso podemos deixar de loitar pola nosa igualdade a todolos efectos, e para isto é necesario tamén ou traballo por parte dás administracións, non reducindo as xa de seu escasas partidas orzamentarias¨, explicou o novo coordinador.

A pesar diso, Mauricio Álvarez expresou o seu afán de traballo: ?Mais todo isto non nos vai facer botarnos atrás nas nosas reivindicacións. Estamos aquí e agora somos máis visibles que nunca. É importante que nos momentos máis complicados redobremos vos nosos esforzos e por iso dende aquí quero decirvos que acolo este cargo con gran ilusión, agardando poder seguir co traballo levado a cabo polos meus compañeiros anteriormente, que ben sei que seguirán ó noso lado apoiándonos?.

O Grupo LGTB 7 Cores únese campaña sobre os dereitos de l*s hij*s das parellas do mesmo sexo a nivel europeo «Invisible Parents»

Imagen

A semana pasada lanzouse a nivel europeo unha campaña para chamar a atención sobre os dereitos de lxs hijxs das parellas do mesmo sexo a nivel europeo. O grupo LGTB dos Socialistas de Galicia únese a loita por la dignidade e igualdade das nosas familias.

Dada que a lexislación de familias non se realiza a nivel comunitario, cada país é libre de recoñecer no seu territorio os matrimonios entre persoas do mesmo sexo que se realizan noutros países de Europa. O mero feito de cruzar a fronteira, a diferenza dos matrimonios «tradicionais», convértese nunha eliminación dos dereitos que o teu país recoñéceche, deixando a nuestrxs hijxs completamente desprotexidos.

Por iso, se ha lanzando esta campaña que se denomina Invisible Parents, e que consta de dous apartados:

A primeira é unha recollida de firmas para pedir aos líderes europeos que se recoñeza a nivel comunitario os matrimonios entre persoas do mesmo sexo celebrados noutros países da Unión:

http://www.allout.org/invisibleparents

Na propia páxina da campaña pódese ver unha mensaxe do europarlamentario Michael Cashman apoiando este tema: invisibleparents.eu

Doutra banda, a través dunha páxina de crowdfounding estanse recollendo fondos para a produción dun documental sobre a realidade das nosas familias:

http://www.indiegogo.com/invisibleparents?c=home

«Pluma Amiga» – «MATRIMONIO HOMOSEXUAL: UN PASO XINGANTE NUN PROCESO INACABADO» de Carmen Cajide

Imagen

 

Imagen

Despois dun longo proceso no que fun deixando atrás os prexuízos froito da miña socialización, na actualidade para min a homosexualidade é como ter a cor do pelo negro ou castaño. E o de saír do armario, unha decisión persoal máis ou menos doada de tomar segundo os condicionantes do contorno.

 

As persoas da miña xeración fomos educadas na convicción de que a heterosexualidade era a única opción de práctica sexual posible. Todo o que saíra desa norma era unha perversión. A xeración dos meus fillos Pablo e Nicolás tivo a sorte de vivir unha etapa de apertura na que, aínda dependendo da progresía dos gobernos de turno, se foi avanzado na cuestión. De xeito que para a xente nova é máis sinxelo ver con naturalidade a homosexualidade. En todo caso, para quen coñecemos outro momento da historia deste país, tampouco é imposible chegar a entender que un matrimonio formado por dúas persoas do mesmo sexo é tan lóxico como un entre home e muller. Dende o 2 de xullo de 2005, ademais é legal; e dende o 6 de novembro conta tamén co aval do Tribunal Constitucional.

 

Pero para algunha xente nada cambia. Dá igual a idade que teñan e os avances que se teñan conseguido. Nestes días puidemos comprobar a resistencia de representantes de colectivos como Foro da Familia ou de Novas Xeracións de Galicia pedindo a derrogación da Lei ou mesmo esperando que apareza unha cura para a homosexualidade. Isto só son arroutadasde persoas e grupos que están tan condicionados ideoloxicamente que non son quen de aceptar a realidade dun xeito natural.

 

Ao longo deste proceso moitas foron as barbaridades que temos escoitado. Foi unha dura batalla que librou o goberno socialista de José Luís Rodríguez Zapatero, que lle tivo que facer fronte á Igrexa, ao PP e a colectivos ultraconsevadores; ao fin e o cabo persoas tamén beneficiarias deste importante avance. Porque nisto pasa como co aborto, non se trata de que non o practiquen senón de que non se lles vexa.

 

Falaba do traballo do Goberno, pero o verdadeiro mérito deste logro é do colectivos que tanto loitaron. Un traballo que quero recoñecer na persoa de Fito Ferreiro, que sempre terá o meu humilde apoio dende a convicción feminista e socialista, porque aínda queda moito camiño por percorrer para acadar a plena igualdade. Precisamente como feminista aproveito para facer un chamamento para unha maior visibilización do lesbianismo, aínda se cabe máis penado socialmente que a homosexualidade masculina.

 

A modo de resumo, dicir que ser boa persoa non depende da condición sexual e canto mais felices somos máis aportamos á sociedade, polo tanto cada quen que busque a súa felicidade onde considere.

Cuntis, 12 de novembro de 2012

 

Carmen Cajide Hervés 

Feminista e Socialistas fue diputada no parlamento autonomico Gallego.

«Pluma Amiga» – Un avance indubidable para toda a sociedade de Jose Luis Quintela

Imagen

Imagen

 

 

Caseime o 1 de outubro de 2005. Ese día, unha amiga e hoxe Secretaria Xeral da Agrupación Socialista Coruñesa, Mar Barcón, oficializó a miña unión coa persoa á que quero, respecto e pola que profeso admiración, e da que cada día estou máis namorado. Para que a ninguén lle caiba dúbida, outro home. Unha sinxela cerimonia entre amigos, na que creo que non eramos máis de oito ou nove os presentes, no medio dunha maratoniana xornada de traballo na que só tiven un receso para casarme, na que penso que foi a primeira unión dese tipo no Palacio de María Pita. O Estado puxo así soporte administrativo a unha realidade de feito na que os sentimentos xa os puñamos nós, e na que o que lle pediamos era, simplemente, que considerase a nosa unión como válida a efectos fiscais, sucesorios e, en xeral, administrativos.

Máis adiante, quizá no ano 2006 ou 2007, tiven ocasión de manifestarlle persoalmente á entón vicepresidenta Primeira do Goberno, a socialista María Teresa Fernández de la Vega, a miña gratitude por unha intelixente -por sinxela- modificación normativa que outorgaba validez xurídica a un enlace de feito desde facía xa moito tempo.

Agora, logo de sete anos de deliberación ou conxelación, o Tribunal Constitucional rexeitou, por oito votos a tres, o recurso interposto no seu día, nominativamente, por cincuenta deputados do Partido Popular. Un tema sobre o que, se consultan as hemerotecas, pronuncieime outras veces nesta columna e noutros foros. E sobre o que creo que hai que opinar con amplas miras, paso á fronte e ganas de construír e conciliar.

Porque, miren… Nin derrota duns nin vitoria dos outros, senón mirada cara adiante de toda a sociedade. A estratexia de mercadotecnia electoral que supuxo no seu día o referido recurso nin concuerda hoxe cos valores do Partido Popular nin da práctica totalidade dos seus membros -polo menos os que eu coñezo e cos que teño hoxe a honra de traballar en confianza, que son uns cantos-, nin creo que lle reportou maiores beneficios en clave electoral. Unha chiscadela entón a un sector do seu electorado, preocupante en clave de dereitos das persoas, que hoxe quedou desactivado e que creo proporciona un importante respiro a un partido moderno e ben diferente, onde estas cuestións entendo están amplamente superadas e forman parte dun pasado do que se quería pasar páxina.

E esta é a boa noticia de hoxe. A ninguén se lle obrigará a casar ou non, e isto tampouco supón unha promoción da homosexualidade, diga o que diga o autodenominado Foro da Familia, que xa pide que se derrogue a lei… Tomen nota: en España, duns polo menos catro millóns de persoas con tendencias homosexuais en maior ou menor medida, só corenta e catro mil reafirmamos o noso compromiso. Non é un atentado contra a familia heterosexual, que é fantástica e cuxa lóxica ninguén quere alterar, senón unha posibilidade de que o Estado recoñeza non sentimentos ou lexitimidade -que xa os había-, senón unha serie de dereitos igualitarios a individuos que pagan os seus impostos e son parte activa da sociedade. Hoxe a vitoria non é para unha parte da mesma -de esquerdas ou de dereitas, de homosexuais ou de heterosexuais-. Hoxe a vitoria é de todos, da Constitución e da capacidade da sociedade española de ser un referente de dereitos e carta de cidadanía en Europa.

E, no medio de todo isto, 22.000 parellas xa casadas, exactamente igual que eu, que hoxe os medios din que viven con menos angustia. Miren, entendo que as decisións do Constitucional nunca son retroactivas cando isto diminúe a esfera xurídica do particular, co que creo que nin sequera un ditame adverso prexudicaría os nosos dereitos. Pero déixenme que reitere que isto non é un motivo de alegría para este club dos casados xa, senón un referendo a unha política de dereitos das persoas. Unha política na que, non me cabe ningunha dúbida, están presentes hoxe o Partido Socialista e o Partido Popular. Sei que moitas persoas que militan nun ou noutro se alegraron hoxe, e recibín moitas chamadas para expresarmo así. Por certo, tamén o fixo máis dun sacerdote amigo e persoas de moi distintos nichos ideolóxicos, incluída a Igrexa católica, onde hai de todo, como en botica, a pesar do que se diga. E é que nestas cousas, o mundo vai por onde vai e non hai tempo para minucias nin para perder o tempo tratando de amolar ao veciño. O devandito, mirada cara adiante e, de verdade, construamos unha mellor sociedade onde caibamos todas e todos… Á vista dos acontecementos, é o que toca.

Jose Luís Quintela foi presidente do grupo LGTB «Milhomes» da Coruña, Director de Intermon Oxfam Galicia e é Director municipal de Servizos Sociais do Concello da Coruña.

¨Pluma Amiga» O TRIUNFO DA LÓXICA… de Sonia Fernandez Patiño

Image

 

 

Image

Cando no mes de xullo do ano 2005, España se convertía no terceiro país da Unión Europea en consagrar legalmente os matrimonios entre persoas do mesmo sexo, moitos sentimos por primeira vez o orgullo de militar nun partido, que nada máis chegar ao Goberno, apostaba polo desenvolvemento efectivo dos dereitos individuais e colectivos.

 

A ledicia, como soe acontecernos na vida cando nos dan algo moi agardado, durounos pouco… O 30 de setembro, escoitábamos con perplexidade como Mariano Rajoy, anunciaba e asumía “como propia” a decisión do PP de presentar un recurso á totalidade da Lei 13/2005, ante o Tribunal Constitucional, considerando que o dereito adquirido por Lei, “desvirtúa  unha institución social e xurídica como é o matrimonio”.

 

A presentación deste recurso, marcou dende entón a unión de máis de 22.000 parellas, coa dúbida constante de se o seu matrimonio tería “os mesmos requisitos e efectos” (como así lles recoñece o artigo 44 do Código Civil), ou se pola contra, pasarían a ser un mero recordo do que puido ser…

 

E isto, durante sete anos, os mesmos que tardou o Tribunal Constitucional en emitir unha sentencia favorable para estas unións (con oito votos a favor e tres en contra), na que se considera que a regulación do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, se inscribe na lóxica do mandato que a Constitución Española lle outorga aos poderes públicos, de promover as condicións para que a liberdade e a igualdade dos individuos e dos grupos en que se integran, sexa real e efectiva, tal e como se desprende do artigo 9.2 da CE.

 

Sabemos que estamos de celebración, e que temos razóns para seguir confiando no noso sistema democrático, pero non podemos deixar de ter unha sensación agridoce, cando só uns días despois desta Sentenza, algunhas voces pretenden reabrir un debate inxusto e sen razón, arredor destas unións.

 

As declaracións do Ministro de Interior, Jorge Fernández Díaz, rexeitando publicamente o fallo do Tribunal Constitucional, ou mesmo a posibilidade de que se haxa organizacións que pretendan impulsar unha ILP, para que o debate chegue ao Congreso dos Deputados, confirman que hai aínda quedan moitos que non están preparados para vivir en igualdade de condicións, e que conciben o sometemento como instrumento de poder.

 

Nós fronte a isto, e seguiremos celebrando que hai uns días, o Tribunal Constitucional deu un paso adiante con nós na procura dunha sociedade máis xusta e igualitaria, cunha sentenza que lle ensina ao PP, que aínda que ostente un Goberno de maioría absoluta, non pode gobernar de costas á cidadanía, a prol e en representación dunha minoría conservadora e inmobilista.

 

Parabéns para todos e todas os que pasades, por fin! a ser un matrimonio en pé de igualdade, cos mesmos efectos xurídicos, pero recordade sempre, que para unha gran parte da sociedade, ese dereito xa o tiñades hai sete anos, e seguiredes sempre tendo o noso apio, porque avanzar nos vosos dereitos, e avanzar nas nosas propias liberdades!.

Sonia Fernandez Patiño é Licenciada en Ciencias Políticas, Orientadora Laboral e foi Secretaria de Movementos Sociais e Igualdade da Agrupación Socialista de Santiago. 

«Pluma Amiga» Si, é matrimonio de Carmen Marón

Carmen Marón 

Image

 

 

Image

 

Aquel 30 de xuño do 2005 Zapatero sobe á tribuna do congreso para pechar o debate: ?un pequeno cambio na letra carrexa un cambio inmenso na vida?. Referíase á modificación do Codigo Civil que permitiría o matrimonio entre persoas do mesmo sexo. Como deputada naquel momento, votei si con orgullo. Tratábase de dar seguridade xurídica a miles de persoas que non a tiñan. Un pequeno cambio daba normalidade ao que era normal na vida de moitas familias e parellas e ademais deixaba fluír a súa visibilidade, cos seus éxitos e os seus fracasos como ocorre cada día.

Todos temos amigos e coñecidos, homes e mulleres, que confesaban os seus medos, a súa inseguridade, a incomprensión da súa contorna con frecuencia demasiado hostil. Houbo moito sufrimento e tamén moitos que nunca puideron ver o soño polo que loitaron. Por iso Zapatero tivo clarísimo que sería unha das súas primeiras leis. Quen se aferran a que rompe o modelo de familia, non se dan conta que a familia non permanece estática, evoluciona constantemente. Nin os costumes, nin os usos sociais, nin a vida nas familias parécese á dos nosos antepasados. A familia como a sociedade é viva, de aí a necesidade de adecuar as normas. Non fai falta recordar que esta lei utilizouse como arma arreboladiza contra o goberno de Zapatero e houbo grandes manifestacións na rúa presididas por dirixentes do PP, foro da familia e xerarquía eclesiástica, que culminou cun recurso ante o Tribunal Constitucional que tardou en resolverse nin máis nin menos que sete anos. Foi unha espada de Damocles sobre os matrimonios que se celebraron nestes anos ? uns 22.000?. Ao final a sentenza do TC, pon fin a esa inseguridade xurídica e infelicidade que tiveron que vivir.

É curioso como un sector moi conservador da nosa sociedade oponse sistematicamente aos cambios, sobre todo en cuestións de moral: Non ao divorcio pero logo son os primeiros en utilizalo. Non aos supostos legais de aborto, pero se o necesitan fano en boas clínicas, poden pagalo. Non ao matrimonio gai pero todos sabemos que non é cuestión de ideoloxía, é unha cuestión da sociedade. A que vén oporse a diario cando en realidade os seres humanos, sexan da ideoloxía que sexan teñen os mesmos problemas.

Un recordatorio que non vén mal: non é obrigatorio, a lei está aí para quen queira utilizala. E ademais é bo que convivan sosegadamente matrimonio civil e relixioso, como é o normal nun estado de dereito aconfesional. Respectando a lei e a liberdade respectámonos todos.

Carmen Marón era diputada da provincia de A Coruña polo PSOE cando aprobouse a ley de Matrimonio homosexual.

O Grupo LGTB dos Socialistas de Galicia pide a dimisión da militante de “Nuevas generaciones de Galicia” polas suas homofobas declaracións.

Image 
 
 
As declaracións de Andrea Hermida a través da sua conta de Twitter deixan entrever a incoherencia que o Partido Popular transmite a nosa sociedade no referente a homosexualidade.
 
Tan só uns días despois da desestimación por parte do Tribunal Constitucional do recurso interposto polos populares chegan estas palabras a través da conta de Twitter da militante de Novas Xeracións en Vigo: “¿Respetar a los homosexuales?. Por supuesto que los respeto, no hacen daño a nadie, solo a sí mismos. A ver si algún día descubren la cura”.
 
É increíble que hoxe en día, tras anos de loita e normalización do colectivo LGTB pola sua visibilidade e dereitos, unha xoven poida chegar a pensar de esta forma. Falar de “cura” é facer apoloxía da ignorancia, formando parte dun discurso prehistorico e sen fundamento que institucións como a igrexa utilizan para desprestixiar o respeto e igualdade que os homosexuais conseguiron tras moitos anos de traballo. Mentres estamos a padecer momentos tan dificiles no noso país, parece que o único que lle importa o PP é destruir todo aquilo que teña que ver coa sociedade tolerante e de dereitos.
 
Tras 7 anos da aprobación da Ley do Matrimonio Homosexual seguen a intentar restar respeto e acender calqueira atisbo de homofobia, contradecindose a si mesmos. As veces defenden os homosexuais e critican o matrimonio igualitario, outras arremeten apoiando os insultos da Igrexa, cando non se desmarcan algúns para apoiar o colectivo LGTB mediante algún cargo ou institución. O mesmo fan con temas como a Interrupción Voluntaria do Embarazo. Mentres tanto a sociedade pérdese entre a extrema pobreza e suicidios por deshaucios.
 
Parecenos surrealista que a única preocupación dunha militante do partido que goberna só preocupelle que as persoas homsexuais reciban unha cura, deixando entrever que sinte lástima. A nosa contestación é que lástima sentimos nos, Andrea, lástima por que a túa educación e cultura non deixen crecer a túa persoa. No existe ningunha base nin evidencia científica que manifeste que a homosexualidade sexa unha enfermidade (o único caso no que precisaría cura), polo contrario, organismos como a ONU ou OMS si recollen a Homofobia como unha patoloxía. Ademáis condenana.
 
Esperamos que nalgún momento poidas darte conta do teu gran erro, e, sen rencor, aquí estaremos os demáis para axudarte a entender a realidade do noso colectivo. Nos somos iguais, e iso defendemos: a IGUALDADE. A nosa, a vosa, e de tódolos cidadáns.